Vraag mij niet waarom maar tijdens de examens snak ik naar cultuur. Merkwaardig genoeg bedenk ik pas dan wat ik met mijn tijd allemaal wel niet zou kunnen doen moest ik niet boven de kilo’s gefluoresceerde cursus hangen. Wanneer die zaligheid van vrijheid dan weer daar is verlies ik mijn kalmte en smijt me alweer in alles waar ik zin in heb. Al is rust en wat verveling ook een goede zalf voor mijn gemoed.
Een voornemen voor 2012 dan maar? Als het dan toch iets moet zijn: doe mij maar weer de 10 miles in Antwerpen, kwestie van mijn volledige sportiviteit voor 2012 in twee intensieve uren te proppen, de krant al wat vaker open te slaan om mijn politieke interesse in België een bestaan te geven, en misschien tijd voor een museum, tijd voor een boek, tijd voor tijd, tijd om tijd te maken, te benutten en te genieten van die heerlijke zaligheid: het almaar genadeloos voort schrijden van de digitale tijd op mijn ultrahippe iphone combi ipod wekkerklok.
Zo zal 2012 er hopelijk uitzien, te beginnen dus met de aanschaf van dat laatste “ippe” speelgoedje zoals oma dat zo lief zegt.
Nieuwe, muziekale belofte van 2012 en alvast goed van start gegaan deze nazomer met de hit Heaven. Emeli Sandé is al langer achter de schermen actief als songwriter voor oa. Cheryl Cole, Leona Lewis en zelfs Susan Boyle!
Nu komt er een nieuwe single 'Daddy' aan en daarna de release van haar debuut plaat.
Wat mij vooral boeit is de glasheldere stem en de originele, mooie muziek. Maar oordeel vooral zelf...
Het is alweer die tijd van het jaar: Kerstmis, de voorbode van een nieuw jaar. En zijn personificatie de kerstman staat weer klaar om met zijn hippe arrenslee pakjes te rond te brengen. Wist u trouwens dat zijn typerende rood met witte biezen omzoomde tenue bedacht werd door Coca Cola?
Hier thuis staat sedert Sinterklaas een mooi versierde zilverspar te pronken. En zoals elk goed mens, toch voor deze tijd van het jaar, heb ik ook dapper kadootjes en pakjes verzameld. Het wordt wel steeds moeilijker om een origineel kado te vinden. Zelf vind ik een boek het mooiste kado dat je kan geven. Wat anders kan zo vol, zo intressant, zo creatief zijn dan een verzameling van woorden geconstureerd om een mens te boeien. Ik spreek dan ook over goede boeken en geen verspilde woorden.
Daarnaast kan ik ook mijn volledige verlanglijste gewoonweg doorverwijzen naar de website van ClubMonaco die een handig tab met ‘Must Haves’ heeft . Waar de laatste trends handig samengevat zijn in vijf essentiële stukken. Verlekkerd U zichzelf maar eens op die pracht exemplaren van kledingsstukken waar je het zo als warm van krijgt. Jammer maar helaas pindakaas, niet in Beglië te verkrijgen en al evenmin online te bestellen. En dan zeggen dat internet de wereld naar je toe brengt, balen zeg.
Waar ik op slag barmhartig en Xmas-like van wordt is de hit Santa Baby van Eartha Kitt. Door dit zeemzoete, zachte, haast fluwele lied wil ik haast zelf soep gaan uitdelen op kerstavond in de Brusselse metro non de dju. Maar in plaats daarvan wordt het een gezellige familiefeest. Naast lekker eten wordt er naar jaarlijkste gewoonte ook een soepje van ‘wat studeer jij ook al weer’-vragen op gediend, een flinke portie verplichte glimlachjes opgeschept met het al even verplichte streepje balsamico ernaast en een crème au beurre kerststronk van politieke meningsverschillen met mokka smaak. Op de terug rit naar huis volgt dan een korte reflectie van de leukste quotes om dan toch te bedenken dat familieleden plezanter zijn dan ja denkt en dat je ze vaker zou moeten zien. Maar volgend jaar is daar al snel genoeg weer.
Want na kerst, staat de deur voor 2012 open. En oh, 2012, breng je aub die mooie trui van ClubMonaco mee wil je? Thx Santa Baby…
T’is vrij moelijk om oud te worden soms. Oud, zeg ik dan. Om ouder te worden zal ik wel bedoelen. Veel existentiële vragen borrel op. Fijn om mijn (groot)ouders dan te zien knikken op een manier ‘been there done that’ wanneer ik mijn verhaal doe. Blijkbaar veranderd de tijd maar de mensen die leven in een tijd maken zowat steeds hetzelfde mee.
“Alles komt terug” is een cliché dat je ven verre al komt horen aan donderen –en ook een vermakelijk programma van Rob Van Oudenhoven. En dan komt dat recht op u af, voluit in’t gezicht, tot je niet anders kan dan het zelf maar eens al knikkend te herhalen. In een taal zit veel wijsheid heb ik al gemerkt. Dat helpt ook wel, weten dat je niet alleen bent. En toch is misschien net dat wat velen van de jongere generatie wil, uniek zijn. Tussen de massa uitspringen en zijn stempel drukken op het leven,de omgeving, de wereld.
Hoe jong zijn zwaar kan wegen. Als ik er twee keer over nadenk vraag ik mezelf ook af hoe het kan, want zo moeilijk hebben we het toch nog niet. Over hoe ik men hele leven later al multitaskend verder zal moeten, zal ik me morgen nog wel het hoofd breken. Voorlopig neem ik genoegen aan de meest basic vraag: who am I.
Ach men weten het al lang. Een versch laken op het bed, een rozen-slaapje verder en een paar steile hakken onder die benen: gelukkig hebben vrouwen niet veel nodig. Knipoog.
Veel mensen zijn overtuigend, velen kunnen enthousiasme in hun werk leggen maar slechts een enkeling kan ook u en mij meekrijgen in dat enthousiasme: ar ie es pie ie sie tie voor Little Richard! Hij noemt zichzelf "de architect van rock-'n-roll" wat arrogant zou kunnen overkomen maar zelfkennis is hier zeker niet misplaatst. Al vanaf het begin van de fifties was Richard erbij met zijn swingende beats, straffe stem en aanstekelijk gedrag. Je kan er niet onderuit bij zijn plaatjes: vrolijk worden doe je sowieso. En daarom een dikke, dikke -maar dan echt één van vijf kilo-, dikke pluim!
Daarnaast vind ik De Richard (want het voelt alsof je hem kent als je z'n muziek beluisterd) ook nog een straf man omdat hij als puritein er toch voor uitkomt dat hij gay is. Wat bewijst dat hij vindt dat geloof iets is wat je doet en het niet uitmaakt hoe je bent, nice Richard: high five!
Nu is het aan u: “A-wop-bop-a-loo-bop-a-lop-bam-boom!” -'t u zelf maar eens en probeert u vooral stil te zitten.
Klein, snoezelig, koning van de slaap en lange whiskers die als antennes dienen. Antennes voor wat? Voor de zetel, kussens, dekentjes, de houten vloer misschien? Het jagersinstinct gaat niet verder dan op de loer liggen naar een plastieken muis of zijn eigen staart, dumbass.
Waar gaat het toch naar toe met onze katten? Rechtstreekse afstammelingen van de grote, prachtige koningen van het dierenrijk die brutaal en wild liggen te rusten in de zon (dat moet je maar kunnen: brutaal rusten). Maar van de kleinere varianten heb ik al lang geen schrik meer. Tamme pasha’s die zich niet schamen voor hun luxueus leventje in hun living.
En de kat van youtube, een ware wereldvedette: 10 miljoen mensen kijken mee naar… tromgeroffel: MARU!
Het zou een eufemisme zijn te zeggen dat Rihanna er boenk op zat. Hoewel Calvin Harris het publiek goed warm had gespeeld zorgde een lange pauze tussen de twee ervoor dat we alweer wat bekoeld waren, hongerig voor het heuse spektakel yet to come…
Toen dan eindelijk de verlossendebassen uit de boksen geknald kwamen en we op het tipje van onze stoel zaten werden we vooreest nog getrakteerd op vijf minuten beeldfragmenten van Rihanna. Dat ze mooi is onze Barbadiaanse zangeres wisten we al, dat ze een kameleon is ook: haar rode haren kortgewiekt met zwart geverfde lippen in het filmpje en een verlekkerde zaal die zat te kijken. Nu moet het komen dachten we allemaal.
Even was het echt verschrikkelijk. Hopelijk waren het de zenuwen die door Riri’s stembanden gierden want het klonk alvast niet mooi op z’n zachtst gezegd, ze zat er echt naast. Zonder iets te zeggen keek ik naar Emilie naast mij, mond open en nee schuddend van ongeloof. Ik weet niet of het aan mij lag maar is het sportpaleis misschien te groot om akoustisch juist te zijn? Ik had het gevoel alsof er geen soundcheck was gebeurt en er een allegaartje van klanken op me afkwam waardoor ik niet goed snapte wat er met het eerste nummer, het fantastische only girl, was gebeurd.
Aan haar kostuums zal het niet gelegen hebben want Rihanna is misschien wel tien keer van outfit gewisseld en zag er steeds piekfijn uit: fluo-bikini, gele theatrale jurk, SM-kostuum, … Jammer genoeg werden er wel veel videos ingelast om dat allemaal te kunnen begeleiden en hebben we Riri wel wat moeten missen: de inleidende, om-van-kostuum-te-veranderende , drank/toilet/opfris-pauzerende tussenstukjes gedurende het hele optreden waren meer storend dan begeleidend.
Nog een puntje van kritiek- dan begint de lofzang, beloofd: haar SM-kantje stak erg tegen. Het tussenstuk dat S&M aankondigde bestond uitwitte doeken, klamme handen, een zwetend tweeruggen-spel en veel gehijg. Een vastgeketende SM meesteres, ook wel Rihanna genoemd, verscheen ten tonele. Het was alsof de show het moést overnemen van het optreden. Toen ze een fan bij haar nam en die begon te beseksen was het voor mij ook goed dat het podium waar ze oplagen verdween.
Naast die rare ‘futiliteiten’ ben ik wel fan van Rihanna en vergeef ze dat allemaal wel graag. Ik kan ook maar niet vergeten dat ze nog maar 23 jaar is en het toch elke keer vreemd moet zijn om voor zo’n groot publiek te staan, je zou voor minder de poepers krijgen. Gelukkig heeft ze ook bewezen dat ze wel degelijk kan zingen want tijdens de rustige versie van love the way you lie, california kingbed en het mooie unfaithful was het wel allemaal dik oke. De verzorgde show versterkte de liedjes ook erg, wat haar uitschuivertjes mooi camoufleerde. En het moet gezegd worden: haar gele jurk met split die in de wind opzij waaide was fenomenaal, Drama met een hoofdletter d and oeh we love it! Van mij mag ze gerust meer Rihanna tonen in plaats van al die vulgariteit. Die gele jurk was mijn hoogtepunt misschien wel net omdat dat moment opviel in zijn ietwat klassieke theatrale eenvoud (of zijn dat gewoon een hoop dure woorden bij elkaar? Ik weet het ook niet meer… maar dat was wel top).
De aflsuiter deed me echt deugd. Vrolijk stapte ik het sportpaleis uit met ella ella ella ee in men achterhoofd. Jammer dat Rihanna’s umbrellla al zo snel dicht was, de zaal was pas net echt goed op dreef had ik de indruk… Tot over een paar jaar dan maar? Sowieso!
